نقد شبهات بهائيت در باره اعجاز

سيد محمد حسن جواهري

چکیده: فرقه بهائيت در راستاي ترويج آيين باطل خويش و براي حفظ کيانش از فروپاشي، از يک‌سو با ايجاد شبهه، به انکار دلالت معجزه بر حقانيت ادعاي پيامبر پرداختند  و از سوي ديگر، با ارائه تفسيري از اعجاز قرآن و توجيه برخي ويژگي‌هاي آن[1]، کوشيدند از آن براي وصول به اهداف بهره گيرند. اين مقال مي‌کوشد با طرح مهم‌ترين شبهات بهائيان بر اعجاز و به ويژه اعجاز قرآن- به عنوان برترين معجزه تاريخ بشريت-  ضمن اثبات اعجاز قرآن و دلالت آن بر صدق پيامبر، پرده از چهره بهائيت برگشايد.

مقدمه

در ميان نويسندگان فرقه بهائيت، ابو الفضل گلپايگاني (يا جرفاذقاني) (متولد 1260ق) با تحرير کتاب فرائد که رديه‌اي بر نقدهاي شيخ عبد السلام قفقاز بر بهائيت است، کوشيد تفسيري از مهم‌ترين کتاب بهائيت به نام « ايقان» ارائه دهد. وي در اين کتاب کوشش بسياري نموده تا دلالت معجزه را مخدوش و چهره فراگير اعجاز قرآن را محدود نمايد و البته نتوانسته بر پيش‌داوري‌ها و اهدافش آن چنان که در نظر داشته، پرده استتار بکشد؛ اما به خوبي مي‌توان دريافت که تا آن‌جا به معجزات اعتراف کرده که بتواند ضمن اقناع ساده اندیشان، از کيان 

بقیه در ادامه مطلب